Voordat Liesbeth een zaal in stapt, weet ze wie erin zit. Ze belt, ze vraagt door, ze graaft net zo lang tot helder is wat de opdrachtgever écht wil dat er blijft hangen. Die voorbereiding hoor je terug in elke zin.

En dan staat ze er ontspannen. Geen afstand, geen jargonmuur. Ze praat zoals ze schrijft: kort, concreet, met humor die je niet ziet aankomen. Een boardroom met twaalf bestuurders, een zaal met vijfhonderd mensen, het register verschuift, de toon blijft.

Op het scherm gebeurt intussen iets anders. Beeld dat binnenkomt. En ernaast woorden die precies gekozen zijn. Die combinatie is haar handtekening.

Je verlaat de zaal met een beeld dat je onthoudt en een vraag die je zelf moet beantwoorden.